سنخيت هماهنگ زوجين بالاخره ازدواج حقّ طرفينى است و هرگز ويژگى و اختصاص ديگرى وجود ندارد ، جز آن‌كه دو همسر با هم ، همتا و شايسته‌ى زندگى ايمانى باشند و ديگر هيچ ، و شرايط ديگر تحت‌الشعاع بوده و هرگز نقشى بنيادين ندارند ، مگر اصل پيوند روحى ، عقلى و ايمانى كه در پرتوش پيوند جسمى است . بنابراين رعايت سنخيت در ازدواج از نظر شرايط روان‌شناسى ، حقوقى ، تفاهم فرهنگى و ساير موارد نيز ، پسنديده و مورد تأييد شرع است ؛ چرا كه عدم رعايت بعضى از سنخيت‌هاى روانى ، چه بسا موجب گسيختگى بَعدِى عقد خواهد شد . و رعايت اين نكات همان ايمان و معنويت و احترام به‌حقوق طرفين است . بنابراين اختلاف شرايطى مثل تحصيلات ، سن ، قد ، زيبايى ، تفاوت‌هاى فرهنگى و اقتصادى و . . . اگر چنان باشد كه احتمال بروز مشكلاتى را در آينده براى طرفين دربرداشته باشد ، بايد سنخيت لحاظ شود و برمبناى آيه‌ى « و من آياته أن خلق لكم من انفسكم أزواجاً لتسكنواليها و جعل بينكم مودّةً و رحمة . . . » ( سوره‌ى روم ، آيه‌ى 21 ) ازدواج بايستى آغاز و تداومش موجب سكونت و آرامش روحى و جسمى در هر دو همسر باشد ، و ازدواجى كه ضد آرامش است چه حرج و يا عسر درست نيست . دين مبين اسلام علاوه بر اين‌كه به‌رعايت حقوق و موازين شرعى در كل مسائل توجه دارد ، در امر علاقه و محبت زوجين به‌يكديگر نيز تأكيد